Fase 1: het dagelijks leven

Week 6 t/m 10 opbouwen van de dagelijkse activiteiten

“De weken vliegen voorbij”

De eerste zes weken zijn alweer voorbij. Zo lang als dat deze eerste weken duurden, zo snel zijn de weken erna voorbijgevlogen, maar niet zonder slag of stoot. Zoals ik eerder had verteld was ik weer gaan lopen zonder krukken. Dat ging alleen nog niet zo soepel omdat ik last had van m’n knieschijf. Ik kan het denk ik het beste omschrijven alsof m’n knie tijdens het lopen soms ‘op slot’ schoot en ik daardoor m’n knie niet voorbij een bepaalde hoek kon buigen. Bij m’n andere knie heb ik daar ook last van gehad, maar dat ging vrij snel weer weg. Deze keer niet. Ik bleef er bij vrijwel elke stap last van houden en ook merkte ik het bij sommige oefeningen. Het zou iets moeten zijn dat uit zichzelf weer wegtrekt naarmate de zwelling minder wordt en je beenspieren sterker worden. Alleen is de vraag hoelang dit zal duren.

De blijdschap van eerste keer op de fiets

“Mijn knie gaat op slot met lopen”

Er gingen één à twee weken voorbij met eigenlijk amper verbetering in m’n knieschijf. Het lopen ging nog steeds alles behalve symmetrisch, ik merkte weinig vooruitgang met oefeningen en ik wilde m’n knie eigenlijk het liefst zo min mogelijk belasten. Dan gaat het toch wel een beetje aan je knagen wanneer (en of) het nog wel goed gaat komen. Je weet dat je geduld moet hebben, maar toch hoop je elke dag opnieuw wakker te worden en weer normaal te kunnen lopen. Helaas tot nu toe zonder succes. Zodoende was ik maar weer begonnen met drie keer per dag fietsen op de hometrainer (tegen de zwelling) en het trainen met de BFR (blood flow restrictor) om zo sterker proberen te worden – met minder belasting.

 Het waren een paar frustrerende weken en het kostte veel geduld, maar op acht weken post-op was dan de dag dat ik wakker werd en voor het eerst weer wat stapjes heb kunnen zetten zonder dat m’n knie op slot ging. Het waren maar een paar stapjes voordat m’n knieschijf weer opspeelde, maar eindelijk verbetering. Dit had m’n fysio ook opgemerkt, want (toeval of niet) precies de dag ervoor vond ie dat de oefeningen een stuk beter gingen en leek de zwelling minder. 

 Mede-revalidanten begonnen dit verschil ook langzaamaan te merken. Elke dinsdagavond trainen we met een klein vast groepje en dan kreeg ik een week later te horen dat ze vonden dat ik alweer beter kon lopen. Dat is hartstikke leuk om te horen en een fijne bevestiging voor jezelf dat het de goede kant op gaat. 

 Dat ik sterker werd, was niet alleen te merken aan m’n knieschijf, maar ook aan m’n stabiliteit en aan de oefeningen die ik deed. Ik was begonnen met wat (voorbereidende) loopoefeningen, split squats, crosstrainer, maar ook het gewicht dat ik met één been kon legpressen ging langzaam omhoog om maar wat dingen te noemen. Zo kwam er dus steeds meer wat lukte. En toen mocht ik op 8,5 week opeens voor het eerst squat jumps doen! Als je me twee weken geleden had verteld dat ik dit nu al zou doen, had ik je uitgelachen. Bizar hoe snel het dan opeens kan gaan. 

“Eénbenige squats!”

 Rond week negen à tien was ik bezig met het toewerken naar een eenbenige squat. Elke keer dacht ik het wel te kunnen, maar lukte het steeds niet. Uiteindelijk is het natuurlijk wel gelukt. Ik denk dat er achteraf misschien toch onbewust een stukje angst voor pijn was waardoor het me niet lukte. Die eerste single leg squat ging namelijk wel verdacht ‘makkelijk’. In het koppie moet het dus ook allemaal goed zitten.

 Waar het in het begin dus nog heel moeizaam ging, gaat het nu alweer een stuk beter. Ik heb al veel minder last van m’n knieschijf, maar helaas is dit nog steeds niet helemaal weg. Hopelijk kan ik dus de volgende keer zeggen dat ik daar geen last meer van heb. Verder begin ik nu echt te merken dat ik sterker word en meer en zwaardere oefeningen kan doen wat het trainen ook weer leuker maakt. Het gaat dus voorzichtig de goede kant op. Nu op naar nog meer stapjes vooruit! 

Eindelijk lukt het om éénbenige squats te maken na mijn kruisband operatie
nl_NLNL