Voorste kruisband basketbal 

Het ervaringsverhaal van Jet en haar voorste kruisband revalidatie

Mijn naam is Jet, ik ben 23 jaar oud. Ik speel nu ongeveer 10 jaar basketbal. In de laatste wedstrijd van afgelopen seizoen heb mijn voorste kruisband afgescheurd en mijn binnenband ingescheurd. Op de meest lullige manier naar mijn idee, zonder contact met iemand, met gewoon een simpele stap naar links – een stap die ik al duizenden keren heb gezet. Toen het gebeurde, wist ik stiekem wel dat het niet goed zat, echter toen de fysio die daar aanwezig was zei dat er niks gescheurd was vertrouwde ik daarop en daarom bleef ik hoop houden dat het mee zou vallen. Dus stapte ik na de wedstrijd gewoon op m’n fiets naar huis wat nog aardig soepel verliep totdat ik moest afstappen en weer door m’n knie zakte. De volgende dag ben ik gelijk naar Michael gegaan en toen werd eigenlijk wel direct duidelijk dat m’n kruisband gescheurd was; een MRI later die week bevestigde dat. Omdat die gescheurde kruisband gecombineerd werd met een ingescheurde binnenband moest ik wachten tot deze laatste eerst hersteld was. Voor mij was deze eerste periode tot nu toe wel de meest frustrerende tijd aangezien voor mijn gevoel de revalidatie nog niet echt kon beginnen. Ik moest wachten totdat duidelijk was dat de binnenband zich (vanzelf) herstelde, voordat besloten kon worden hoe de operatie aan mijn knie eruit zou zien.

voorste kruisband herstel basketbal
voorste kruisbad basketbal

Mentaal is het soms zwaar, vier de overwinningen!

Nu is het inmiddels 5 maanden na m’n operatie, en de revalidatie verloopt best wel soepel naar mijn idee. Weinig tot geen pijn gehad deze maanden dus dat is heel positief geweest. Alleen ben ik wel echt een ongeduldig persoon dus ik vind het een traag en lang proces; ik kan met name niet wachten om weer op het veld te staan. Wat de revalidatie betreft, ben ik wel een persoon die de knop om kan zetten, dus ik ben niet iemand die bij de pakken neer gaat zitten, ook omdat dit het hele proces naar mijn idee niet makkelijker zou maken. Dus 3 keer een paar uur in de week, week in week uit trainen bij de fysio, is niet iets dat ik altijd met volle moed gedaan heb, maar voor mij voelt het niet als een keuze maar gewoon iets wat erbij hoort. Ik ben al niet een groot fan van krachttraining dus elke week weer squats en deadlifts is niet iets waar ik dan per se naar uitkijk. Inmiddels mag ik wel steeds vaker oefeningen buiten doen of meer spel gerelateerde oefeningen, deze afwisseling maakt de revalidatie al wel leuker.

Basketballen is mijn doel!

Wat me het meeste op is gevallen in het revalidatieproces van een voorste kruisband is dat het wel een proces is dat je best wel alleen doet ; meer mensen hebben dezelfde blessure maar ik heb wel gemerkt dat iedereen het anders meemaakt. Een jaar voor mij heeft m’n zus gerevalideerd van dezelfde blessure en als we het erover hebben, werd zij blij van als ze een nieuwe sprong mocht doen en kon dat haar hele dag maken. En bij mezelf merk ik dat dat minder effect heeft, voor mij leef ik meer toe naar de progressie die zich laat vertalen naar het basketbal, nu mag ik bijvoorbeeld weer een deel van een training mee doen en dan zie je ook meer waarvoor je bezig bent naar mijn idee. 

Voorste kruisband basketbal

Ik heb wel geleerd van mezelf dit jaar dat ik de positieve dingen misschien niet genoeg vier. Naast dat het anders is voor iedereen, is het ook een proces dat je alleen moet doormaken aangezien het is iets waar jij zelf dagelijks mee bezig bent en voor de mensen om je heen is dat niet het geval. Je lijkt voor hen beter, omdat je weer kunt lopen of kunt fietsen – normaal bewegen in hun ogen – maar voor mij ben ik pas beter als ik weer kan basketballen, als ik weer een wedstrijd kan spelen Ik denk dat dit daarmee ook een van de moeilijkste dingen is tijdens de revalidatie en iets ook wat je van tevoren niet bedenkt. Vooral het onderdeel zijn van een team en bezig zijn met basketbal dat wegvalt doordat je niet kan spelen, vind ik echt een lastig aspect van de blessure en dus ook van de revalidatie. Wat mij veel heeft geholpen, is door toch bij trainingen en wedstrijden te zijn, zodat je op die manier toch nog betrokken bent bij wat er gebeurt in het team. 

nl_NLNL