Ervaringsverhalen

Voorste kruisband gescheurd? Lees hier de verhalen van cliënten en hun revalidatie.
Filmpjes van Memphis als inspiratie!

Kickbokster Sarèl de Jong werkt hard aan haar herstel na een zware knieblessure. De fysio moet haar af en toe afremmen. Ze wil sneller topfit worden dan Memphis Depay.

Lees meer

Soms wil Sarèl de Jong te snel en begint haar knie wat op te spelen. Dan wordt hij pijnlijk en maant haar fysiotherapeut Leon Meijer de kickbokster om wat gas terug te nemen. Het is de aard van het beestje, want de tweevoudig wereldkampioene uit Wagenborgen kan niet wachten om eindelijk weer in de ring een gevecht te leveren. Maar dan moet ze wel helemaal hersteld zijn van de zware knieblessure, die ze in juni opliep toen ze bij een training links haar voorste kruisband afgescheurd.

“ De revalidatie gaat voorspoedig. Ik mag echt niet klagen” zegt de 25-jarige De Jong nadat ze bij haar Fysiosportief in de stad Groningen weer stevig onder handen is genomen. “Ik heb een goede begeleiding. Beter kan ik niet wensen. Ik loop voor op het schema.” Gemiddeld staat er na de operatie voor het herstel van een dergelijke zware blessure negen tot twaalf maanden “Ik denk dat ik daar nu twee maanden op voorlig.”

“Het is pittige krachttraining”, vervolgt de Groningse. “Er wordt gewerkt aan de stabiliteit van de knie en mijn sprongkracht en er wordt van alles gedaan om de spiermassa op te bouwen en de knie weer sterk te krijgen.” Dat gaat niet met fluwelen handschoenen. “Als ik een sprong naar voren wil maken, dan geeft Leon mij een drukker. Dat gaat echt niet zachtzinnig. Of als ik moet hinkelen of rennen, wordt een bal naar mij gegooid. Ik moet altijd scherp zijn. Leon zorgt altijd voor afleiding door bijvoorbeeld heel hard ergens op te tikken. Ik ben niet zo schrikachtig, maar soms moet ik ergens op springen en zit met een elastiek vast. Daar wordt dan opeens hard aan getrokken. Dan denk ik wel: o, pfff. als ik maar niet val. Op zich is dat niet erg, maar nu vind ik dat wel erg, haha. Ik ben er toch angstiger voor.

Sarèl de Jonge aan het trainen onder toeziend oog van haar fysiotherapeut Leon Meijer.

De Kickbokster zegt dat ze de afgelopen maanden grote stappen heeft gemaakt in haar herstel. “ Na zo’n operatie loop je volgens het schema eigenlijk zes weken op krukken, maar ik deed dat na twee weken al niet meer. Ik kon al snel weer helemaal fietsen. Met gewichten moest ik rustig beginnen: Langzaam omhoog komen. Maar ook dat gaat nu goed met steeds zwaardere gewichten. Ik begon met 20 kilo en nu zit ik al op 75 kilo. Hoewel het herstel sneller gaat dan verwacht, is het voor De Jong verstandig om daar genoeg tijd voor te nemen. “ als je sneller weer van alles doet, kan het goed gaan maar het kan ook misgaan. Na negen maanden revalidatie zit je meer in een veilige zone.” Ze liet zich inspireren door de filmpjes van voetballer Memphis Depay, die eenzelfde blessure had, maar razendsnel herstelde. “ Hij ging supersnel. Het gaf mij een tijdpad, zodat ik niet dacht: mijn, ik moet nog twaalf maanden revalideren. Ik dacht als hij dat kan, moet ik het ook kunnen. Memphis speelde al na zes maanden weer. Ik ben nu vier maanden aan het revalideren, maar mijn fysio Leon zegt: Ik weet dat jij daar een wedstrijd van wil maken, maar doe dat niet. Want het risico is te groot als jij na zes maanden weer gaat sporten.”

“Volgens Leon kan ik dan beter nog een maand langer de tijd nemen. Dus dat wedstrijdgevoel heb ik uit mijn hoofd gezet. Ik heb wel mensen, zoals ook mijn trainer Dennis (Van der Giessen, red) die me wat afremmen. Daar zijn ze goed mee bezig. Veel mensen vragen me wanneer kan je weer een wedstrijd vechten. Maar ik voel de knie nog altijd. Een soort stijf gevoel. Dat zal nog wel een tijdje duren. Leon zegt: die knie wordt nooit meer een tien. Met jou kop wel een negenenhalf. Maar na een zware training zal ik hem wel voelen.”

Toen ze in juni haar linker knie verdraaide, hoorde De jong hem knappen en deed het behoorlijk zeer. Maar omdat hij niet dik werd, dacht ze nog even dat het wel mee viel. Maar een mri-scan hielp de vechtsportster, die nooit eerder zwaar geblesseerd was, al snel uit die droom. “De uitslag kwam goed hard aan. Ik kreeg een doodschrik. Ik kon het niet bevatten. Ik hoorde dat de revalidatie lang zou duren. Ik zat na de mri-scan in de auto en alles ging aan mij voorbij.”

De Jong doet alweer bokstraining met haar trainer van Giessen in haar eigen ruimte in Fitnesscentrum Performance in Wageborgen en in de sporthal in Meerdhuizen. Aan een gevecht op zaterdag 21 november tijdens het gala Glorious Fight Events (voorheen Glorious Heroes), waar ze vorige jaren als meervoudig wereldkampioen glorieerde, is ze nog lang niet toe. De Jong is er wel aanwezig, zelfs in een speciale rol “ Mijn allerbeste teammaatje Dajenka Meijer (uit Kiel-Winderweer, red) vecht en ik sta in haar hoek. Zo kan ik haar nog wat tips geven. Ze is al wereldkampioen in de B-klasse geworden. Ik heb heel veel aan haar als trainingsmaatje. Ze heeft veel talent.

Volgend jaar juni wil de Groningse dan weer zelf in Martiniplaza op het gala vechten. Dat doet De Jong alleen nog in de klasse onder 61 kilogram. “Mijn wereldtitel onder 64 kilo ben ik kwijt. Die klasse is afgeschaft. Daar heb ik wel vrede mee. Ik moest altijd liters water drinken om zwaarder te worden voor de weging. Ik kom normaal niet aan. Dat was te zwaar, 61 kilo is mijn gewichtsklasse. 

Profiel:
Leon Meijer sportfysiotherapeut
Fysiosportief Groningen

Bron: Dagblad van het Noorden 10 november 2021

Doel: WK Lacrosse

Mijn naam is Claire en ik speel ruim 10 jaar lacrosse. Mogelijk weet niet iedereen waar ik het over heb, maar deze mooie sport begint zo langzamerhand wel wat voet aan de grond te krijgen in ons land. Ik vergelijk het graag met hockey, maar dan met de bal in de lucht. Je vangt de bal met een stick met een net die je vervolgens in een goal moet zien te krijgen. Het mooie aan lacrosse is dat het snel, fysiek maar ook heel technisch is, en interessant om te spelen vanwege de verschillende combinaties in het spel. 

In 2017 kreeg ik de kans om ons land te vertegenwoordigen op het WK in Engeland en het lijkt me geweldig om nog een toernooi te spelen met het Nederlands team. Helaas heeft dat nog even op zich laten wachten, aangezien ik het jaar erop mijn voorste kruisband scheurde tijdens een EK-tryout. Dat bleek het begin van een lange hele lange weg…

Lees meer

Ongeluk

Toen het gebeurde had ik niet gelijk door dat het goed mis was. Het is zo’n moment wat je grijs draait in je hoofd, waarvan je je blijft afvragen hoe je het had kunnen voorkomen. Je hebt er weinig aan maar ik kan er niks aan doen. Ik werd omvergelopen en iemand kwam met haar volle gewicht op mijn knie terecht. Ik zag even niks in een flits van pijn, maar dat was best snel weer weg. Lopen ging niet echt, ik moest mijn moeder bellen om me naar huis te brengen. De volgende ochtend keek de huisarts een stuk bezorgder en die verwees me door naar het ziekenhuis. De eerste orthopeed die ik sprak dacht dat het allemaal wel mee zou vallen, hooguit een knieband verrekt. Helaas wond de tweede orthopeed er geen doekjes om: op de MRI was een volledige ruptuur van de voorste kruisband te zien. Of eigenlijk, op de MRI was geen kruisband te zien.

EK of geen EK?

In theorie was het op dat moment nog mogelijk om het EK, waar ik de tryouts voor deed, te halen. Gemiddeld duurt een revalidatie 9 tot 12 maanden. Ik zou eind oktober geopereerd worden, het EK zou in juli zijn. Dus als ik mezelf rekende tot de groep snel revaliderende gevallen moest dat net kunnen. Ik deed er dan ook alles aan om tot die groep te behoren. Ik hield me na de operatie netjes aan alle ‘leefregels’, deed alle oefeningen, leefde zo gezond mogelijk en nam geen enkel risico. Maar ondanks alle inspanningen (ook van mijn fysiotherapeut, die minstens net zo hard zijn best deed, mag ik niet onvermeld laten), ging het niet zoals ik wilde. Bij het bewegen bleef ik pijn houden, ik kon nauwelijks een goede squat maken. Na een training, of als ik een stukje had gewandeld kreeg ik zwelling in de knie. En pas wanneer de zwelling is gezakt kun je weer opnieuw proberen te trainen. De revalidatie schoot dus voor geen meter op, want als je niet kunt trainen kun je niet sterker worden. Het enige wat ik wel kon was fietsen, dus ik heb ik weet niet hoeveel uren op de hometrainer doorgebracht (zowel in de fysiozaal als in mijn slaapkamer). Na een paar maanden lukte het gelukkig om de belasting iets op te voeren, zonder al te veel pijn en zwelling te veroorzaken. Begin april lukte het voor het eerst om een stuk hard te lopen op de loopband. Meespelen op het EK ging hem niet meer worden, maar mijn nieuwe doel was in wezen veel belangrijker: weer kunnen lacrossen. 

Op het goede spoor

Na de trage start leek de revalidatie na een paar maanden een stuk beter te gaan. Ik kon meedoen aan de buitentrainingen in het park en op het voetbalveld. Buiten op een veld staan met een bal (voetbal weliswaar) komt tot dan toe het meest in de buurt van lacrossen. Ook gingen de binnentrainingen steeds beter en kon ik stukje bij beetje meer kracht in het been opbouwen. Hoewel het leek alsof ik de grootste drempel had genomen, ging het nog een paar keer mis. Na een dag training geven of een dagje museum had ik ineens een ontplofte knie, uit het niets leek zo het wel. Voor de zekerheid ben ik nog een keer extra gecontroleerd door de orthopeed, maar op de MRI was niks geks te zien. Voor de revalidatie zijn dit soort momenten funest, want je bent een maand verder voordat je weer echt kunt trainen. De progressie die je hebt gemaakt is weg en moet je weer opnieuw opbouwen.

Tegenslagen

Misschien is dat wel het moeilijkste aan een revalidatie als deze: je doel lijkt soms zo ver weg. Ondanks dat je er alles aan doet. Ik denk dat veel revalidanten kunnen beamen dat je leven in het teken gaat staan van je blessure. Je deelt je week in op basis van je trainingen bij de fysio. Combineren met een fulltime baan of studie is dan lastig, soms kun je alleen terecht onder werktijd. Een training duurt al gauw twee uur, die tijd moet je op een ander moment inhalen. En voor sociale afspraken is ook ineens veel minder tijd. Langer dan een week op vakantie gaat niet, want voor je het weet is je progressie weer weg. En als je dan na zo’n training na je werk in de avond naar huis fietst, en het nog steeds niet is gelukt om (hard te lopen / te hinkelen / een squat te maken), dan lijkt je doel verder weg dan ooit. Ondertussen gaan je teamgenoten verder met hun leven en maken ze samen lol op training en bij wedstrijden. Ik kon me ook best wel eenzaam voelen door de blessure. Sporten was voor mij altijd een sociale activiteit. In een team ben je nooit alleen, maar revalideren doe je solo.

Wat voor mij enorm heeft geholpen is het contact met andere revalidanten. Het voordeel van trainen in een grote oefenzaal is dat je anderen tegenkomt, je kunt delen wat je aan het doen bent of gewoon gezellig praatjes maken. Buitentrainingen zijn nog leuker, dan ben je altijd in een groep. Dan maakt het me bijna niet uit of je nou met of zonder stick bezig bent. Wat me ook hielp om door te blijven gaan, was proberen me zoveel mogelijk te focussen op de dingen die wel konden. En om blij te zijn met de kleine doelen die je behaalt (goede squat, hardlopen, extra kilo’s liften). Soms kost dat veel moeite of lukt het niet, dan baal je er gewoon ontzettend van. En de kans is aanwezig dat je (fysiek) niet meer op je oude niveau terugkomt, hoe hard je er ook aan werkt. Ik denk dat dat bij mij ook het geval is. Het kostte me even wat tijd om dat te accepteren, als dat al helemaal gelukt is. Dat is natuurlijk heel erg jammer, maar het betekent niet dat je op andere vlakken dan het fysieke beter kan worden. Denk aan techniek, spelinzicht of in een coachende rol.

Comeback

Na 1,5 jaar was het zo ver: ik mocht terug op het lacrosseveld. Qua spel voelde het alsof ik niet was weggeweest, behalve dat ik misschien iets voorzichtiger ben dan vroeger (of nou ja, minder roekeloos). Trainingen gingen in elk geval goed, maar omdat het coronatijdperk inmiddels was aangebroken werden de meeste wedstrijden afgelast. Het seizoen erop werd weer een seizoen van onderbrekingen en weinig wedstrijden. De zomer erop (afgelopen zomer) stonden de eerste trainingen van het nationaal team op het programma. In het najaar zouden de tryouts beginnen voor het WK van juni 2022. Helaas ging het hier voor mij weer mis. De pijn en zwelling, waar ik vanaf dacht te zijn, staken ineens weer de kop op. Waarschijnlijk door overbelasting, een aantal te intensieve trainingen kort na elkaar. Op een nieuwe MRI was te zien dat ik toch wat kraakbeenschade heb onder mijn knieschijf. Door overbelasting is er irritatie ontstaan, wat tot de klachten heeft geleid. De timing kon bijna niet slechter: de tryouts heb ik bijna helemaal moeten overslaan. Ik heb een plek in de selectie als geblesseerde speler, maar ik moet natuurlijk zo snel mogelijk weer op het veld staan om te kunnen blijven. 

De afgelopen maanden ben ik weer teruggegaan in revalidatiemodus. Drie keer per week training onder begeleiding van Michael, waarvan het grootste deel krachttraining. Door training met een blood flow restriction-apparaat kan ik zwaar trainen met relatief weinig gewicht. De geïrriteerde knie mag namelijk niet weer getriggerd worden. Inmiddels ben ik een heel eind: hardlopen gaat goed en de eerste trainingen heb ik voorzichtig weer meegedaan. De vraag is of ik op tijd fit ben voor het WK in juni, maar ik doe er in elk geval alles aan om dat te bereiken.


Last van peesklachten? lees hier de verhalen van cliënten en hun revalidatie.
Jumpers knee en atletiek

Ik ben Jelle de Jong. Meerkamper in de atletiek en student-athlete in Amerika. Een droom die uitkwam: sporten in Amerika en uitkomen voor een universiteit op het hoogste niveau.

Lees meer

Ik ben Jelle de Jong. Meerkamper in de atletiek en student-athlete in Amerika. Een droom die uitkwam: sporten in Amerika en uitkomen voor een universiteit op het hoogste niveau. Na ruim 9 jaar in Nederland te hebben getraind was het trainen in Amerika een hele verandering. Mijn manier van trainen werd ineens flink omgegooid. Veel meer uren draaien, minder naar het lichaam luisteren en jezelf verder pushen dan je voor mogelijk hield. Als je het leest, voel je het eigenlijk al fout gaan. En met een lang lijf dat altijd blessure gevoelig is geweest was het te verwachten. Verschillende blessures kwamen naar voren tijdens mijn eerste jaar. De Amerikaanse gedachte was dat het met wat rekken en masseren wel weer over ging. En ondanks dat ik eigenlijk nooit echt blessure vrij was bleef ik me toch verbeteren. En dan begint de twijfel: kan ik dan misschien toch nog harder en langer door trainen met mijn blessures? Zullen ze toch gelijk hebben? 

Ik heb altijd last gehad van milde klachten van jumpers knee. Maar nooit langer dan 3-4 weken of heel mild gedurende het seizoen. En dit seizoen in mijn tweede jaar in Amerika leek niet anders. Maar de mentaliteit was anders. Misschien kon ik met wat ibuprofen toch inderdaad mijn volledige trainings uren maken op de volle 100%. Daar ging het fout. Goed fout. Na een paar weken door de klachten heen trainen kon ik niet meer wandelen zonder pijn wanneer ik van de ibuprofen af was. 

Bij de dokter van de sport teams van onze school werd er vrij nonchalant gereageerd. “Ah ja, even iets te ver gegaan” was de reactie. Met een maandje rust stond ik er wel weer zeiden ze. Na een maand niets doen was inderdaad de meeste pijn weg en mocht ik de atletiek baan weer op. Maar het kwam al snel weer terug en ik kreeg een heel jaar met ups en downs. Er was geen structuur, geen echt plan om weer zonder klachten naar de top toe te werken. Heel frustrerend. 

Het jaar daarna leek het beter te gaan na een zomer rust. Trainingen gingen goed, de pijn was weg, maar hoe? Dat is me nog steeds niet helemaal duidelijk. En zo kwamen de eerste wedstrijden van het seizoen weer dichterbij. De eerste wedstrijd liep ik een hamstring blessure op bij het verspringen. En toen die weer genezen was, kwamen natuurlijk de knie klachten weer terug. Wat doe je dan? Doorgaan zoals er geadviseerd wordt? Dat leek me na de vorige keer geen geweldig plan. Maar conference, de belangrijkste wedstrijd van het jaar, kwam snel dichterbij. Daarna zou er tijd zijn om te rusten en te herstellen. “Laten we zien wat we er van kunnen maken” was het bericht van de doktoren en coaches. Dat ging zo fout dat in Amerika op basis van een MRI scan een operatie het advies was voor het ingaan van de zomer vakantie, de seizoens stop. 

Ik besloot voor een second opinion te gaan in Nederland en zo kwam ik via doktoren, die mij adviseerde zeker geen operatie te doen maar een goed gestructureerd jumpers knee programma te volgen, bij Michael de Levie van FysioHolland terecht. Na kennis te maken en een uitleg van het plan had ik er weer vertrouwen in. Misschien kan ik dan na 2 jaar met deze aanpak toch weer trainen op volle belasting volgend seizoen, mijn laatste seizoen in Amerika. 

Na krap 2 jaar amper een trainingsweek te hebben kunnen afronden wilde ik maar wat graag met een goed plan aan de gang. Althans dat dacht ik dan. Het bleek al snel dat ik enorm veel geduld nodig zou hebben en dit geen kwestie van weken was maar maanden. En dat viel zwaar tegen. Maar ik ging door, dag in dag uit. Er zaten goeie dagen bij die me hoop gaven, maar die werden dan weer gevolgd door slechte waarna we de intensiteit terug moesten schroeven. En dan was het soms lastig om de progressie te zien. Mijn geduld raakte steeds verder op want het moment om weer naar Amerika te gaan kwam steeds dichterbij. Het werd een dagelijkse frustratie omdat ik niet voelde dat ik op tijd klaar zou zijn om mijn laatste seizoen goed in te gaan. Ik heb lang met dat idee geworsteld. De uitkomst was dat ik minder ging geven om de sport en de resultaten. Dit leed er toe dat het nog moeilijker werd gemotiveerd te blijven en met geduld dagelijks te trainen om hopelijk uiteindelijk weer op de atletiek baan te staan. 

Ik ben nu 6 maanden met gestructureerde revalidatie training bezig en ik ben weer aan het hardlopen. Er is progressie en zodra ik weer mijn trainingen kan doen zal het vuur om weer door te gaan in de sport zeker weer terug komen, maar ik ben voorzichtiger geworden met hoop halen uit de betere dagen, want de teleurstelling is te groot als ik dan telkens toch een paar stappen terug moet doen.

Het revalidatie process is voor mij dus heel dubbel. Ik heb eindelijk een plan, structuur en wel degelijk resultaat. Maar aan de andere kant nog geen zekerheid of ik op een redelijk termijn weer een meerkamp kan gaan doen. Dat idee blijft hangen. Dat maakt het revalidatie process zo moeilijk. Het niet weten hoe ver ik uiteindelijk kom. Waar stopt de progressie? Hoe moeilijk het zou zijn om de motivatie te vinden om elke klein oefeningetje met de volle focus uit te voeren om vervolgens heel rustig 2 stappen vooruit te gaan en direct weer 1 terug. Dat had ik echt onderschat aan dit revalidatie process. Het geduld dat ik nodig zou hebben en de onzekerheid over het resultaat. 

De manier waarop ik hier mee om ga is misschien niet de juiste, maar het werkt wel. Ik heb kunnen accepteren dat het een lang, traag process is en de motivatie komt op dit moment vooral voort uit alle dingen die ik buiten mijn sport om weer wil kunnen doen. Daarom doe ik nog steeds dagelijks wat ik moet doen, ondanks ik niet weet of het me zal helpen om weer op de baan te staan op de manier zoals ik dat zou willen. Nu er minder druk opstaat lijkt de progressie sneller te komen. Je hoeft minder geduld te hebben als er ook minder verwachtingen zijn. Ik heb hierdoor de lol meer kunnen vinden in de kleine stapjes progressie binnen elke oefening. Iets dat ik eerder niet zag. Ik kon alleen maar denken aan zo snel mogelijk weer op de baan staan.

Ik heb in dit process veel geleerd. Dat er meer is dan alleen sport, werd nog weer duidelijk gemaakt. Maar ook hoe mooi het is dat we kunnen sporten. Dat je lol moet vinden in de kleine stapjes vooruit en de trainingen zelf. Dat je jezelf alleen maar aan het tegenwerken bent door sneller te willen. En dat je goed moet weten waar je het voor doet. Of dat topsport is, of wintersport vakantie, of boswandelingen, of om weer zelf het huis uit te komen maakt niet uit. Accepteer dat het lang kan duren, misschien wel veel langer dan je zou willen maar zolang er een stijgende lijn is, kom je er wel. 

 Last van een kraakbeendefect? Lees hier de verhalen van cliënten en hun revalidatie.
Kraakbeen defect en nu?

In 2012 onderging ik een VKB reconstructie na een sportaccident. Een intensief traject volgde met positief resultaat. Helaas, 10 jaar later kampte ik opnieuw met knieklachten. Dit keer oedeemvorming en pijn bij het lopen. Een intensieve periode van krachtopbouw volgde, maar de klachten bleven ontstaan. De uitslag van de MRI gaf het verlossende woord: kraakbeenbeschadiging in mijn linkerknie.

Lees meer

Ik ben Jolein, 29 jaar en ik woon in Amsterdam. Ik ben werkzaam als klinisch verloskundige in een groot stadsziekenhuis en ben in mijn vrije tijd veel te vinden bij Rocycle. Jarenlang was hardlopen mijn sport, maar toch bleef mijn knie een zorgpuntje. Door mijn werk kan ik het niet permitteren om knieklachten in het dagelijkse leven te ervaren. 

In de winter van 2020 ontstonden de knieklachten. De precieze oorzaak is niet terug te herleiden, maar na de VKB-reconstructie heb ik krachttraining niet goed bijgehouden. Destijds is mij niet verteld dat dit de sleutel is tot een goed functionerende knie. Na goed overwegen heb ik besloten om een operatie uit te laten voeren, icepicking. Middels een artroscopie is in mijn knie vijf gaatjes gemaakt, waardoor littekenweefsel ontstaat wat het kale plekje op mijn kniegewricht moet opvullen. Consequentie: zes weken lang geen belasting op mijn linkerknie. 

De eerste twee weken van mijn revalidatie vond ik mentaal enorm zwaar. De operatie zelf ging vlot en binnen 30 minuten was ik terug op de recovery. Maar toen begon het proces. De machteloosheid was enorm. Ik kon zelf niet douchen, aankleden of mijn eigen boterham smeren. Overal had ik hulp voor nodig. Vooraf kon ik geen inschatting maken hoe intensief deze eerste weken zouden zijn. Een tip voor iedereen: zorg voor een goed netwerk. Mijn redmiddel was het verblijven bij mijn ouders en dat mijn vriend mij overal meehielp. Het aanschaffen van een douchekrukje en een rolstoel waren geen overbodige luxe. De dagen waren lang en ik was extreem vermoeid. Mijn lichaam was hard aan het werk om te herstellen. De eerste weken stonden in het teken van rust, regelmaat en reinheid. Twee keer per week was ik bij mijn fysio, Michael de Levie, te vinden. Via het BFR-apparaat kon ik starten met een zeer lage intensiteit van trainen. 

De grootste tegenslag in de eerste 6 weken was de onzekerheid die ontstond na de operatie. Ik kampte met kleurverschil in mijn been en had last van temperatuurverschillen in mijn been. Veel onderzoeken volgde, en dit had effect op mijn mentale kracht. De bezoeken aan de fysio zorgde voor houvast. Doordat ik geen pijn ervaarde, kreeg ik moed. Ik volgde trouw de oefeningen en na 6 weken mocht ik starten met fietsen op de hometrainer. Dat was letterlijk een hoogtepunt van mijn eerste deel van de revalidatie. Actief worden, in plaats van passief wachten totdat de eerste 6 weken voorbij waren. 

Vooraf een inschatting maken wanneer je weer op de been bent is eigenlijk niet te maken. Elke week weer was het kijken wat ik kon en wat ik mocht. Door het stilzitten was er spierverlies. Probeer geen grote doelen te stellen, maar bekijk elke week je vooruitgang en wees trots op deze progressie. Mijn doel is dat ik over 7 maanden stralend in mijn bruidsjurk kan dansen en daarna wekelijks kan sporten en mijn werkzaamheden pijnvrij kan uitvoeren.